Wieści ze świata »

Nikt nie wątpi, że drukarki pracujące w technologii FDM (układanie ścieżek z roztopionego plastiku) dominują na dzisiejszym rynku domowego druku 3d. Natomiast jest niewielka grupa fanów, którzy eksperymentują z technologią SLA (selektywne naświetlanie płynnych materiałów światłoutwardzalnych). Zobaczmy jak im idzie…

W największym skrócie w technologii SLA (Stereolitography) chodzi o to by powierzchnię kuwety z płynną żywicą oświetlić światłem o określonej częstotliwości, co spowoduje polimeryzację i utwardzenie warstwy żywicy. Światło to aplikuje się miejscowo albo za pomocą lasera i sterowania miejscem padania wiązki, albo za pomocą rzutnika, który wyświetla danej warstwy i utwardza całą warstwę na raz. Po utwardzeniu warstwy obiekt jest przesuwany wgłąb kuwety i tworzona jest kolejna warstwa, która przykleja się do poprzedniej.

Od lat istnieją duże, drogie, przemysłowe drukarki pracujące w oparciu o SLA. Natomiast w domowych warunkach ta technologia dopiero raczkuje. Jej potencjalną wielką zaletą jest dokładność znacznie większa niż przy FDA (szczególnie jeśli chodzi o wielkość szczegółów) oraz, przy zastosowaniu technologii rzutnikowej, spora prędkość (bo tworzona byłaby cała warstwa na raz). Czytaj dalej »

Druk 30 warstw obiektu na sekundę? Niestety na razie żadna drukarka nie osiąga nawet 1% tej prędkości.

Natomiast jeden z hobbistów zamontował aparat na swoim Ultimakerze i sprzęgł jego migawkę ze skryptem, który robił zdjęcie przy każdej zmianie warstwy (o wysokości 0,1mm). Po złożeniu zdjęć powstał w bardzo ładny filmik poklatkowy. Zresztą oceńcie sami:

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

Niedawno pisaliśmy o dużych drukarkach, dziś zaś będzie o drugim końcu skali.

W mikro (bo jeszcze nie nano) skali przodują naukowcy z Uniwersytetu Technicznego w Wiedniu. Kilka miesięcy temu zaprezentowali oni najmniejszą drukarkę świata.

Ten nie większy od kartonu z mlekiem liliput pracuje w technologii SLA (utwardzana laserem płynna żywica) i drukuje w warstwie 0,05mm. Twórcy utrzymują, że prototyp został zbudowany z części kosztujących razem 1200 Euro, czyli jak na projekt naukowy praktycznie za darmo 🙂

Dziś ta sama uczelnia zaprezentowała filmik z budowy samochodu wyścigowego w warstwie około 0,003 mm czyli 3 mikrometrów!

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

Tym razem posłużono się większą drukarką i nowatorską techniką druku. Analogicznie do SLA używana jest tu płynna żywica. Materiał ten ma jednak takie właściwości, że aby się spolimeryzować, jego cząsteczki muszą przyjąć jednocześnie dwa fotony światła. Promień lasera utwardzającego jest przepuszczany przez układ optyczny i ogniskowany w zadanym punkcie w przestrzeni 3d. I tylko w tym punkcie natężenie światła jest wystarczające, aby utwardzić żywicę. Umożliwia to, w przeciwieństwie do klasycznych metod druku 3d, na tworzenie kolejnych warstw obiektu w dowolnym punkcie, a nie tylko bezpośrednio na warstwie poprzedniej i eliminuje zupełnie potrzebę rusztowań i podpór. Jednocześnie naukowcy chwalą się, że precyzyjnie dostrojony układ luster może prowadzić promień lasera z prędkością 5 m/s, co znacznie skraca czas budowy obiektu.

Druk 3d w takiej skali może się niebawem przydać np. w zastosowaniach medycznych przy tworzeniu rusztowań dla komórek. Szczególnie, że temat drukowania 3d całych organów z żywych komórek staje się coraz bardziej nośny. Jest też tak, że wiele codziennych obiektów nas otaczających ma części budowane z bardzo dużą dokładnością (np. dowolna elektronika użytkowa czy choćby długopis). Jeśli chcemy w przyszłości móc tworzyć takie obiekty w drukarkach 3d, to dokładność, zaraz obok szerokiej gamy materiałów, jest kluczowym czynnikiem.

Ósmego marca w krakowskim Bunkrze Sztuki otwarta zostanie wystawa prezentująca instalację 'Przestrzeń Rozwiązań’. Zaprojektowana przez Michała Piaseckiego i Magdalenę Jurkowską instalacja jest jedną z trzech ekspozycji będących częścią Międzynarodowego Biennale Architektury Wnętrz. Przedstawiać ona będzie prawie 60 modeli wydrukowanych na drukarkach typu RepRap, ilustrujących ideę parametrycznej przestrzeni. Oficjalny tekst opisuje to tak :

Modelowanie parametryczne to tworzenie dedykowanych algorytmów opisujących przestrzenne formy za pomocą zestawu parametrów. Narzędzie to pozwala uzyskać wiele form różniących się od siebie konkretnymi cechami i wygenerowanych z użyciem jednego algorytmu. Dlatego niebawem projektanci zamiast tworzyć pojedyncze formy, będą się skupiać na projektowaniu przestrzeni rozwiązań. Użytkownicy natomiast będą te przestrzenie przeglądać i wybierać takie rozwiązania, które najlepiej spełniają ich potrzeby.

Prezentowana instalacja łączy w sobie elementy kreacji artystycznej, przypadku i matematycznego rygoru. Podobnie jak w naturze, tak i tutaj kody i nadrzędne zasady decydują o różnorodności form. Każdy z obiektów tworzących zawieszoną chmurę jest inny, choć stanowi część jednolitego modelu. ?Przestrzeń rozwiązań? to propozycja zmierzenia się z wielością jaką implikują nowe parametryczne narzędzia w projektowaniu. Sześćdziesiąt wydruków wykonanych w technologi 3D składających się na przestrzenną chmurę rozwiązań zostało wygenerowanych z użyciem tego samego algorytmu, ale każdy ma nieco inne parametry, przez co każdy jest niepowtarzalny.

Czytaj dalej »

Jak grzyby po deszczu pojawiają się nowe modele drukarek. Wśród tej mnogości Fabbster niemieckiej firmy Sintermask GmbH może wnieść kilka rewolucyjnych koncepcji.

Zgodnie z udostępnioną specyfikacją Fabbster ma mieć następujące charakterystyki:

Sporą przestrzeń roboczą:230 x 230 x 210mm
Zawrotną prędkość druku: do 400mm/s (osobiście chciałbym zobaczyć jak ta konstrukcja znosi przyśpieszenia związane z taką prędkością i nie wpada w wibracje – na filmikach na stronie druk odbywa się raczej około 50mm/s)
Silny element grzejny zdolny do podgrzania głowicy do 300C w 30 sekund
Dyszę o średnicy 0,4mm
Warstwy: od 0,4 do 0,025 mm
Wysokiej jakości łożyska kulkowe na wszystkich osiach
Sterowanie za pomocą programu Netfabb (osobiście używam i sobie chwalę)

A teraz haczyk: Fabbster ma nie używać standardowego drutu 1,75 czy 3mm. Za to surowcem mają być pręty z PLA i ABS o specjalnym ząbkowanym profilu gwarantującym ponoć brak ślizgania się czy wgryzania podajnika plastiku. Te różnokolorowe pręty będą automatycznie pobierane z magazynka. W efekcie wymieniane pręty mogą dać efekt mieszania różnych kolorów czy nawet materiałów ze sobą! To bardzo ciekawe i innowacyjne podejście do tematu – zobaczymy jak sprawdzi się w praktyce.

Producent chce sprzedawać drukarkę po 1000 Euro i w formie zestawu do zmontowania w 2h opartego o licencję closed-source. Natomiast dla osób chętnych do zostania beta-testerami firma przygotowała ofertę: drukarka za pół ceny i preferencyjne ceny na surowiec w zamian za testowanie i zgłaszanie uwag na temat Fabbstera. Poszukiwanych jest 100 testerów i firma ma nadzieję znaleźć te osoby do końca marca. Chętni mogą się zgłaszać tutaj.

Czy ten model odniesie sukces? Jeśli spełni obiecane charakterystyki to być może tak. Na pewno środowisko drukarzy będzie się bacznie przyglądać eksperymentowi z prętami. Jednocześnie używanie niestandardowego surowca może być minusem jako, że (przynajmniej zanim Fabbster się nie rozpowszechni) dostarczać go będzie tylko producent.

Żywica światłem traktowana – technologia SLA w domu

Druk 30 warstw na sekundę

Granice druku 3d – w mikro skali

Przestrzeń rozwiązań – wystawa w Bunkrze Sztuki

Fabbster – powiew świeżości na wiosnę

RepRap Mania – budujemy drukarkę 3D

Ostatnie artykuły

Ostatnie komentarze

Polub nasz profil

Mapa drukarek 3d w Polsce

Kategorie