Druk 30 warstw obiektu na sekundę? Niestety na razie żadna drukarka nie osiąga nawet 1% tej prędkości.
Natomiast jeden z hobbistów zamontował aparat na swoim Ultimakerze i sprzęgł jego migawkę ze skryptem, który robił zdjęcie przy każdej zmianie warstwy (o wysokości 0,1mm). Po złożeniu zdjęć powstał w bardzo ładny filmik poklatkowy. Zresztą oceńcie sami:
The video cannot be shown at the moment. Please try again later.
Gdy popatrzę na moje wydruki to zapewne 60% z nich pochodzi z Thingiverse albo podobnych źródeł. Ale dość często zdarza mi się nie znaleźć w Sieci tego, czego potrzebuję, nachodzi mnie wena na stworzenie czegoś od podstaw, albo muszę przerobić jakiś istniejący wirtualny obiekt. I tutaj wkraczają do akcji programy do obróbki 3d.
Postaram się w kolejnych wpisach przybliżyć trzy najczęściej przeze mnie używane programy. Mowa o Google SketchUp, Blenderze i OpenSCADzie (wszystkie trzy open-source’owe i darmowe!). Pewnie każdy obiekt 3d da się w końcu stworzyć w każdym programie, ale używam tych trzech równolegle, bo każdy z nich ma unikalne cechy, które ułatwiają/przyśpieszają pracę w konkretnych aspektach. Zaczniemy od…
Google SketchUp
Intuicyjność! To słowo klucz jeśli chodzi o ten program. Twórcy ze stajni Google dokonali mistrzowskiej sztuki połączenia prostoty interfejsu z bardzo dużymi możliwościami. Już po kilku minutach zabawy z programem wiemy z grubsza co i jak i możemy zająć się tworzeniem. Szczególnie, że dostępna jest wersja w języku polskim. Warto dodać, że przez wiele dni pracy z programem nie udało mi się go zawiesić.
SketchUp powstał pierwotnie przede wszystkim jako narzędzie dla zastosowań około-architektonicznych (np. tworzenia modeli budynków do Google Earth). Zapewne dlatego zaimplementowano tu funkcjonalność znaną z profesjonalnych CADów: gdy tworzymy kształt czy przesuwamy go lub skalujemy możemy z klawiatury zdefiniować liczbowy parametr dla tej akcji np. przy rysowaniu odcinka jego długość. To bardzo ułatwia tworzenie precyzyjnych obiektów.
CADowski charakter programu widać w jego ortogonalnej strukturze. Gdy wykonujemy myszką daną operację, jak choćby rysowanie czy przesuwanie, domyślnie realizuje się ona wzdłuż jednej z głównych osi X,Y,Z. Oczywiście możemy również rysować czy przesuwać rzeczy po dowolnym wektorze. Jednocześnie bardzo przydatną opcją zaimplementowaną w SketchUpie jest podpowiadanie użytkownikowi co chce zrobić. Może brzmi to dziwnie, ale jeśli ostatnio rysowaliśmy odcinek o długości 30mm w osi X, to gdy zaczniemy rysować w pobliżu kolejny odcinek, program usłużnie przeskoczy nam kursorem na odległość 30mm. Realizowane jest to zadziwiająco sprawnie i nienachalnie, więc znacznie częściej pomaga niż przeszkadza.
Niedawno pisaliśmy o dużych drukarkach, dziś zaś będzie o drugim końcu skali.
W mikro (bo jeszcze nie nano) skali przodują naukowcy z Uniwersytetu Technicznego w Wiedniu. Kilka miesięcy temu zaprezentowali oni najmniejszą drukarkę świata.
Ten nie większy od kartonu z mlekiem liliput pracuje w technologii SLA (utwardzana laserem płynna żywica) i drukuje w warstwie 0,05mm. Twórcy utrzymują, że prototyp został zbudowany z części kosztujących razem 1200 Euro, czyli jak na projekt naukowy praktycznie za darmo 🙂
Dziś ta sama uczelnia zaprezentowała filmik z budowy samochodu wyścigowego w warstwie około 0,003 mm czyli 3 mikrometrów!
The video cannot be shown at the moment. Please try again later.
Tym razem posłużono się większą drukarką i nowatorską techniką druku. Analogicznie do SLA używana jest tu płynna żywica. Materiał ten ma jednak takie właściwości, że aby się spolimeryzować, jego cząsteczki muszą przyjąć jednocześnie dwa fotony światła. Promień lasera utwardzającego jest przepuszczany przez układ optyczny i ogniskowany w zadanym punkcie w przestrzeni 3d. I tylko w tym punkcie natężenie światła jest wystarczające, aby utwardzić żywicę. Umożliwia to, w przeciwieństwie do klasycznych metod druku 3d, na tworzenie kolejnych warstw obiektu w dowolnym punkcie, a nie tylko bezpośrednio na warstwie poprzedniej i eliminuje zupełnie potrzebę rusztowań i podpór. Jednocześnie naukowcy chwalą się, że precyzyjnie dostrojony układ luster może prowadzić promień lasera z prędkością 5 m/s, co znacznie skraca czas budowy obiektu.
Druk 3d w takiej skali może się niebawem przydać np. w zastosowaniach medycznych przy tworzeniu rusztowań dla komórek. Szczególnie, że temat drukowania 3d całych organów z żywych komórek staje się coraz bardziej nośny. Jest też tak, że wiele codziennych obiektów nas otaczających ma części budowane z bardzo dużą dokładnością (np. dowolna elektronika użytkowa czy choćby długopis). Jeśli chcemy w przyszłości móc tworzyć takie obiekty w drukarkach 3d, to dokładność, zaraz obok szerokiej gamy materiałów, jest kluczowym czynnikiem.
Ósmego marca w krakowskim Bunkrze Sztuki otwarta zostanie wystawa prezentująca instalację 'Przestrzeń Rozwiązań’. Zaprojektowana przez Michała Piaseckiego i Magdalenę Jurkowską instalacja jest jedną z trzech ekspozycji będących częścią Międzynarodowego Biennale Architektury Wnętrz. Przedstawiać ona będzie prawie 60 modeli wydrukowanych na drukarkach typu RepRap, ilustrujących ideę parametrycznej przestrzeni. Oficjalny tekst opisuje to tak :
Modelowanie parametryczne to tworzenie dedykowanych algorytmów opisujących przestrzenne formy za pomocą zestawu parametrów. Narzędzie to pozwala uzyskać wiele form różniących się od siebie konkretnymi cechami i wygenerowanych z użyciem jednego algorytmu. Dlatego niebawem projektanci zamiast tworzyć pojedyncze formy, będą się skupiać na projektowaniu przestrzeni rozwiązań. Użytkownicy natomiast będą te przestrzenie przeglądać i wybierać takie rozwiązania, które najlepiej spełniają ich potrzeby.
Prezentowana instalacja łączy w sobie elementy kreacji artystycznej, przypadku i matematycznego rygoru. Podobnie jak w naturze, tak i tutaj kody i nadrzędne zasady decydują o różnorodności form. Każdy z obiektów tworzących zawieszoną chmurę jest inny, choć stanowi część jednolitego modelu. ?Przestrzeń rozwiązań? to propozycja zmierzenia się z wielością jaką implikują nowe parametryczne narzędzia w projektowaniu. Sześćdziesiąt wydruków wykonanych w technologi 3D składających się na przestrzenną chmurę rozwiązań zostało wygenerowanych z użyciem tego samego algorytmu, ale każdy ma nieco inne parametry, przez co każdy jest niepowtarzalny.
Szperając po internecie natrafiłem na ciekawy polski blog poświęcony sprawom 'DIY’, a także Arduino. Jeśli ktoś ma ochotę wejść w temat i zainteresować się budowaniem instalacji świetlnych i kinetycznych, tudzież montowaniem domowych systemów kontroli światła, ogrzewania i czego tylko przyjdzie nam na myśl – zachęcam do odwiedzenia tej strony : http://mydiy.pl/arduino-co-to-jest-i-z-czym-to-sie-je
(zresztą, tak jak pisałem w ostatnim poście – wszystkie elektroniki sterujące RepRapami są tak naprawdę klonami Arduino 🙂 , także zachęcam do zgłębienia tematu.
Ostatnie komentarze